Οι μυοκαρδιοπάθειες είναι νόσοι του καρδιακού μυός και ταξινομούνται πέντε βασικές κατηγορίες με βάσει τη φαινοτυπική και μορφολειτουργική τους εικόνα:
- Υπερτροφική
- Διατατική
- Αρρυθμιογόνος
- Περιοριστική ή Ενδομυοκαρδιακή ίνωση
- Αταξινόμητες
Συνήθως υπάρχει γενετική προδιάθεση και απαντώνται σε πολλά μέλη μιας οικογένειας, όμως μπορεί να οφείλονται και σε περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως ιογενείς λοιμώξεις-μυοκαρδίτιδα, αυτοάνοσα νοσήματα, εναπόθεση ή διήθηση του μυοκαρδίου από αδιάλυτες ουσίες (πχ αιμοσιδήρωση, αμυλοείδωση), υπερηωσινοφιλία, καθώς και τοξικές ουσίες ή φάρμακα (αλκοόλ, αντινεοπλασματικά).
Σε κάθε περίπτωση απαιτείται έλεγχος για τυχόν δευτεροπαθή αίτια μυοκαρδιοπάθειας (πλήρης εργαστηριακός έλεγχος, θυροειδικές ορμόνες, σίδηρος, φεριττίνη κτλ) ενώ μπορεί να χρειαστούν και πιο ειδικές εξετάσεις όπως γενετικός έλεγχος.
Ο καρδιολογικός έλεγχος περιλαμβάνει:
- Ηλεκτροκαρδιογράφημα
- Υπερηχογράφημα καρδιάς και αορτής
- Μαγνητική τομογραφία καρδιάς
- Στεφανιογραφικός έλεγχος (συνήθως σε ηλικίες >40 ετών για να αποκλειστεί η στεφανιαία νόσος)
- Εξειδικευμένες εξετάσεις ανά περίπτωση (συμψοιφηστικό ηλεκτροκαρδιογράφημα, ηλεκτροφυσιολογικός έλεγχος κτλ)
Η θεραπεία είναι συνήθως φαρμακευτική (β αποκλειστές, αντιαρρυθμικά φάρμακα, ανταγωνιστές του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης, αντπηκτικά αν χρειάζονται) ενώ θα πρέπει να γίνεται διαστρωμάτωση κινδύνου για αρρυθμίες ώστε να αντιμετωπίζονται κατάλληλα είτε με κατάλυση (ablation) ή με εμφύτευση βηματοδότη-απινιδωτή.
Τα άτομα με μυοκαρδιοπάθεια θα πρέπει να αποφεύγουν την άθληση και ιδιαίτερα τα ανταγωνιστικά αγωνίσματα αφενός μεν γιατί επιδεινώνει την πάθησή τους, αφετέρου διότι διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο επικίνδυνων αρρυθμιών.